8. Dispositivos de almacenamento

• Discos magnéticos.

  Os discos magnéticos gardan a información en superficies (discos) de natureza magnética. Antes de poder utilizar un disco magnético, este ha de ser preparado para que poida recibir a información; esta operación divide o disco en pistas e sectores nos que se almacenará a información.

  O disco flexible, utilizado ata a aparición da memoria flash, era o soporte de almacenamento (magnético) que se utilizaba para transportar información dun ordenador a outro. Os discos flexibles máis utilizados eran os chamados discos de 3 1/2, aínda que existían outros como os discos ZIP e os LS-x.

  Hoxe en día, o representante máis importante dos discos magnéticos é o disco duro, tamén chamado disco fixo, xa que adoita estar dentro do ordenador. Isto xa non é de todo certo, xa que existen e son frecuentes os discos duros extraíbles e os discos duros externos.

  Os discos duros están formados por un conxunto de discos amoreados cun eixe en común; entre eles están situadas as cabezas de lectura-escritura de maneira que poidan ler e escribir nas dúas caras dos discos.

  Dependendo da tecnoloxía para a transferencia de datos, os discos poden ser de varios tipos; na actualidade, os máis usados son discosIDE; esta tecnoloxía permite conectar ata catro discos con capacidades de Gigabytes.

  A superficie magnéticas dos discos podese alterar pola proximidade dun campo magnético forte ou polas altas temperaturas.

  Estructura: la estructura es similar entre todos ellos, con algunas pequeñas diferencias.

1. Caras: é a superficie superior e inferior do disco.
2. Pistas: son os círculos concéntricos nos que se divide cada cara do disco.
3. Sectores: son as divisións que se fan en cada pista; todolos sectores dun mesmo disco teñen a mesma capacidade.
4. Cilindros: aparece o concepto de cilindros para designar ós distintos conxuntos de pistas situadas na mesma posición de cada disco.

• Disco ópticos.

  A aparición dos discos ópticos (CD-ROM e DVD), provocou unha revolución nos sistemas de almacenamento, grazas á enorme cantidade de información, de moi distinta natureza, que poden almacenar cun custo relativamente baixo. Todos estes discos utilizan tecnoloxía óptica.

1.  CD-ROM.

 Como o seu nome indica, contén información que só pode ser lida, polo que se utiliza para almacenar información que non teña que ser modificada; esta característica, unida á súa gran capacidade e a que a súa información gravada nel pode ser de distinta natureza, fan do CD-ROM un soporte ideal para enciclopedias, xogos, software interactivo, etc.
  A información nun CD-ROM está almacenada nunha soa cara, seguindo unha pista única de forma de espiral que comeza no centro do disco e termina no exterior; esta pista está dividida en sectores.
  Como calqueira outro dispositivo de almacenamento, para poder ler os datos grabados nun CD é necesario que o ordenador dispoña dun lector  de CD-ROM.


     2. DVD-ROM

 Son aparentermente iguais os CD, pero a súa diferencia radica na capacidade de almacenamento. Os DVD poden almacenar ata 1,7 GB, o que os convirte nos substitutos dos CD.
 A gran capacidade dun DVD é consecuencia dos factores principais: empreganse as duas caras para grabar, e se graba información en cada capa de cada una de las caras.
 Os DVD teñen un laser de maior potencia para poder ler con precisión os datos almacenados nel.


      3.DVD e CD regrabable


 Unha unidade grabadora é unha unidade de almacenamento e lectura, xa que permite ler a información contida nun CD e, ademáis, escribir información sobre un CD virxe.
 As unidades regrabadoras, ademáis de poder ler e grabar como unha grabadora, son capaces de modificar a información grabada nun disco óptico. Pero para que isto sea posible, o CD tamén debe ser regrabable.
 Posto que as regrabadoras poden realizar 3 traballos (grabar, regrabar e ler), se caracterizan pola velocidade con a que efectúa cada unha destas operacións. Así por exemplo, unha unidade grabadora de CD 16X, 8X, 48X, graba a unha velocidade de 16X; a velocidade con que se escribe nun CD regrabable é de 8X, e a velocidade de lectura é de 48X.

• Discos mágneto-óptico.

  Estos discos empregan unha tecnoloxía mixta: magnética e óptica. A súa gran ventaxa é que permiten almacenar unha gran cantidade de información mediante a tecnoloxía óptica, pero, ademáis, os datos poden ser borrados e modificados grazas a tecnoloxía magnética.

   A superficie destos discos está constituída por unha aleación de metal cristalino sobre unha superficie de aluminio (encargada de reflexar posteriormente o láser); ambas están situadas entre dous capas de plástico que as protexe.

  Á hora de grabar ou modificar información, o láser quenta unha pequena porción de superficie da aleación cristalina, liberando ós cristais o suficiente para permitirlles o movemento. o campo magnético é capaz de orientalos para que cambien a súa posición e poder así representar os dixitos (1 e 0) correspondentes a nova información.

  A lectura de información se realiza do mesmo modo que nun disco óptico; a orientación dos cristais fai que o raio de luz se reflexe ou non na dirección determinada para que sea detectada por un sensor e poda converterse en información dixital (0 e 1).

• Dispositivos de almacenamento baseado na memoria flash.

  As memorias flash, inicialmente empregadas para almacenar os datos da BIOS do ordenador, se popularizaron e o seu uso se xeneralizou ata o punto de que cada vez son máis os dispositivos de almacenamento que emprega esta tecnoloxía.

  Estos dispositivos non solo son dispositivos informáticos, se non que se estendeu o seu uso a outros dispositivos informáticos, como, por exemplo, as cámaras fotográficas ou de videos dixitais. No caso dos dispositivos informáticos, soen conectarse a un porto USB, dende o cual se obten a enerxía suficiente para o seu funcionamento.

  As características máis salientables son o seu reducido tamaño e a non necesidade dunha pila ou bateria que suministre enerxía á memoria para manter a grabación.

  Como cualquier outra memoria, a memoria flash está constituída por celdas nas que se garda a información que se quere almacenar. Cada celda é como un transistor convencional, pero cunha porta adicional que é a encargada  da carga de información. A memoria flash non é unha memoria RAM, posto posto que nese caso necesitaría enerxía de forma permanente para non perder os datos.

• 5 fotos sobre o tema, cada unha co seu título.

     

    disco magnético                                                                   disco óptico





disco magnético óptico                                                              memoria flash


                                             
                                                                      Blu ray

• 1 texto con ligazón a unha páxina web que trate do tema.

  Clicando aquí vas a unha páxina que fala sobre o tema.

• Discos blue-ray:

Blu-ray, tamén coñecido como Blu-ray Disc ou BD, é un formato de disco óptico de nova xeración de 12 cm de diámetro (igual que o CD e o DVD) para vídeo de gran definición e almacenamento de datos de alta densidade. A súa capacidade de almacenamento chega a 25GB por capa, aínda que Sony e Panasonic desenvolveron un novo índice de avaliación (i-MLSE) que permitiría ampliar un 33% a cantidade de datos almacenados, dende 25 a 33,4 GB por capa. Aínda Que outros apuntan que o sucesor do DVD non será un disco óptico, senón a tarxeta de memoria. Non obstante, estase a traballar no HVD ou Disco holográfico versátil con 3,9 TB. O límite de capacidade nas tarxetas de formato SD/MMC está xa en 128 GB, tendo a vantaxe de ser regrabables polo menos durante 5 anos.

O disco Blu-ray fai uso dun raio láser de cor azul que permite almacenar substancialmente máis información que o DVD nun disco das mesmas dimensións e aspecto externo. Blu-ray obtén o seu nome da cor azul do raio láser (blue ray significa 'raio azul').

Outra característica importante dos discos Blu-ray é a súa resistencia ás rayaduras e a sucidade. A delgada separación entre a capa de lectura e a superficie do disco facía estes discos máis propensos ás rayaduras e sucidade que un DVD normal. É por iso que se pensou primeiro en comercializalos nunha especie de carcasa ou Caddy. A idea foi desbotada grazas á elaboración por parte deTDK dun substrato protector chamado Durabis, que non só compensa a fraxilidade, senón que lle outorga unha protección extra contra as rayaduras o devandito disco.

Existen tamén discos DVD con esta protección, pero non é tan necesaria debido ao maior espesor da capa que separa os datos da superficie do disco, 0,6 mm.

7. DISPOSITIVOS DE ENTRADA E SAÍDA.

• Dispositivos de entrada:

1.  Raton: este dispositivo permite transmitir información ó ordenador de dous modos. desprazándoo por unha superficie para probocar o seu movemento pola pantalla, e pulsando os seus botóns para realizar certas accións dependendo de onde este situado o cursor.
2. Teclado: É o modo máis frecuente de introducir información no ordenador. Hai variedade de teclados, con posibilidade de conectalos a distintos portos e incluso con transmisión de datos por infrarroxos.
3. Lectores de códigos de barras: os códigos de barras soen empregarse en supermercados, almacéns, tendas, etc., para identificar os productos. Son capaces de ler e interpretar a secuencia de barras, permitindo o ordenador identificar o producto, e obtendo así, información acerca del.
4. Escáner: É un dispositivo que permite introducir información dende documentos en papel, e incluso caracteres, aínda que pàra iso ten que dispoñer do sistema OCR (Optical Character Recognition). A calidade dun escáner midese en ppp ou dpi, unidade que indica el número de puntos que toma cada pulgada.
5. Joystick: o principal campo de aplicación deste dispositivo son os videoxogos; introduce no ordenador os movementos efectuados pola palanca e algunhas ordes mediante a pulsación dun botón. Tamén se emprega como mecanismo de desprazamento en entornos tridimensionais.
6. Tabletas dixitalizadoras: estos taboleiros empréganse para realizar debuxos e gráficos con precisión. Son frecuentes nas profesións que de necesitan realizar debuxos detallados.
7. Lectores de bandas magnéticas: a utilización destas está cada día máis estendida. Son dispositivos capaces de ler a información grabada en dicha banda.
8. Pantallas táctiles: ademaís de mostrar información, ofrecen a posibilidade de introducir información con tan so situar o dedo na superficie.
9. Tablet PC: constitúen a última evolución dos portátiles ou das PDA, con tamaños intermedios entre ambos; soen ter unha pantalla de 10" que serve para introducir datos, de forma parecida a como se fai nunha PDA.
10. Cámaras dixitais: existen dispositivos que permiten introducir tanto imáxenes como vídeos no ordenador. Nas cámaras fotográficas dixitais, as imaxes poden descargarse ó ordenador para ser manipuladas e as cámaras dixitais de vídeo, que, ademáis de ofrecer a posibilidade de transferir suas grabacións dixitais para que sean editadas, poden ser empregadas para trnsmitir imaxenes en tempo real.
11. Micrófono: este dispositivo clásico pode empregarse tamén como dispositivo de entrada, sempre e cando se dispoña dunha tarxeta de son no ordenador. Tamén permite,co software específico de reconocemento da voz, dictar o contido dun documento ou dar ordes ó ordenador.

• Dispositivos de saída. 

1. Monitores convencionais: o seu funcionamento baséase na utilización dun tubo de raios catódicos que envía, dende o fondo cara á pantalla, unha corrente de electróns que ao chocar cunha superficie de material fosforescente situada na parte inferior da pantalla, a ilumina. Formando imaxes. As imaxes están formados por un número determinado de puntos, chamados pixeis.
2. Pantallas planas de cristal líquido (LCD): estes monitores, evolucionados das pantallas de calculadoras e portátiles, utilizan millóns de celas de cristal líquido que se polarizan e permiten o paso de determinados raios, que compós a imaxe no monitor.
3. Pantallas planas TFT: están constituídas por unha matriz de millóns de puntos; cada punto é un transistor que actúa de forma independente, e o conxunto de todos eles forman unha imaxe de alta calidade.
4. Monitores de plasma: trátanse tamén de monitores planos, habitualmente de grandes dimensións, baseados na utilización dun gas (plasma) que,en cada un dos puntos (pixeis) da pantalla, adquire a cor, o brillo, etc., necesarios para conformar a imaxe.
5. Impresoras de margarida ou matriciais: estas impresoras, xa en desuso, baseaban a impresión no golpeo sobre unha fita impregnada en tinta, que ao tomar contacto no papel o manchaban marcando no a información.
6. Impresoras térmicas: estas basean o seu funcionamento na tinguidura do papel mediante un proceso térmico; adoitan ser impresoras de cor, de custo económico moi alto. Empréganse sobre todo para imprimir billetes.
7. Impresoras láser: utilizan unha tecnoloxía similar á das fotocopiadoras. Son bastante máis rápidas e permiten obter resultados de alta calidade; cada vez son máis frecuentes as impresoras láser de cor.
8. Impresoras de chorro de tinta: dada a súa boa relación calidade/prezo, estas son as máis utilizadas entre os usuarios de ordenadores persoais. Trátanse de impresoras de cor que obteñen a impresión pola maior impresión de tinta líquida a través de cabezais.
9. Plotter: trátase dun dispositivo que se utiliza nas aplicacións de deseño asistido por ordenador, xa que permite imprimir planos, debuxos técnicos, mapas, deseños industriais... cunha excelente calidade. O potter está constituído por un brazo robótico, en cuxo extremo se encontra unha plumiña; a gran diferenza respecto ás impresoras é que realiza debuxos con trazos continuos, conseguindo así figuras de gran calidade.

Microfilme COM: esta técnica utilízase habitualmente en bancos e bibliotecas, xa que permite almacenar información nun espazo moi reducido.

Facendo clic aquí levarate a páxina sobre o tema.

• Frecuencia e resolución dun monitor.

1. Frecuencia dun monitor: indica o número de veces que mostra as imaxes nun segundo;un valor baixo de frecuencia supoñerá que a imaxe vibre e que a vista teña que esforzarse máis do normal.
2. Resolución dun monitor:
   depende do número de puntos (pixeis), que se obtén como o produto do número de lineas polo número de pixeis de cada un dellas; ademais, o número de cores tamén inflúe na calidade de imaxe.

Tratamentos de textos

• XORNAL.PDF (fig21 páx115).
• HORARIO.PDF (fig30 páx 117).
• PARLAMENTO.PDF (fig31 páx118).
• APUNTES.PDF (fig 35 páx 120).
• ECUACION.PDF (fig 43 páx 122).
• ROBOTICA.PDF (act 8 páx 126 : o texto necesario está aquí).
• EXAME.PDF (act 10 páx 126).

Edición de son

• Arquivos de son:

Comezaremos a explicarvos os tipos de arquivos de son que están a facer a distinción entre aqueles con e sen perdas.

1. Os arquivos de son con perda son aqueles que usan un algoritmo de compresión con perda, é dicir un tipo de compresión que representa a información (por exemplo unha canción), pero intentando utilizar para iso unha cantidade menor de información. Isto fai que sexa imposible reconstruír exactamente a información orixinal do arquivo.
2. Os arquivos de son sen perda son aqueles que usando ou non métodos de compresión, representan a información sen intentar utilizar menor cantidade da información orixinal. Fan posible unha reconstrución exacta da información orixinal.
   
   
   Archivos de sonido con pérdida:
   
   

• MP3 ou MPEG-1 Audio Layer 3: É un formato de audio dixital estándar comprimido con perda, a perda de información do formato mp3 non é audible polo oído humano, polo tanto non distinguiremos a diferenza entre un arquivo de audio sen compresión e un arquivo mp3.

  Ademais un arquivo mp3 consegue reducir o tamaño do arquivo de son sen influír na súa calidade, aproximadamente 1 minuto de audio en formato mp3 ocupa 1 MB cunha calidade practicamente igual á calidade de Cd.

  Estas vantaxes conseguiron que o formato mp3 poida ser reproducido en case todos os reprodutores de audio.

• ACC ou Advanced Audio Coding: É un formato de audio dixital estándar como extensión de MPEG-2 comprimido con perda, e ofrece máis calidade que mp3 e é máis estable para un mesmo número deKbps e un mesmo tamaño. A súa compresión está baseada nos mesmos principios que a compresión MP3, coa diferenza de que ofrece a posibilidade de empregar frecuencias de mostraxe do rango de entre 8 Hz ata os 96 KHz. O método de codificación adapta automaticamente o número de Kbps (Bit rate) necesarios en función da complexidade da transmisión de audio en cada momento.

É compatible cos dispositivos da marca Apple, iTunes, iPods, Winamp,Ahead Nero, MP4 etc. Pero aínda poden existir problemas de compatibilidade.

• Ogg: É un formato de audio dixital comprimido con perda. Normalmente os arquivos Ogg están comprimidos co códec Vorbis, que é un códec de audio libre que permite unha máxima flexibilidade á hora de elixir entre a ampla gama de bitrates segundo a complexidade da transmisión de audio, na relación calidad-bitrate, se encontra parello con MPEG-2 e na maioría dos bitrates é comparable ao formato ACC.

• Real Audio ou RM: É un formato de arquivo pensado para as transmisións por internet en tempo real, por exemplo as radios que emiten online ou cando un servidor ten un arquivo de son almacenado e nós o escoitamos sen que o arquivo se cargue por completo nin se almacene no noso ordenador, isto é posible grazas ao proceso de Buffering que basicamente é recibir un paquete de son no noso reprodutor neste caso (Real Player) mentres o seguinte se almacena na carpeta de temporais ata que sexa requirido polo reprodutor. Con este sistema os arquivos non poden ser copiados.

A diferenza da codificación con MP3 que mantén o seu rango de frecuencia de mostraxe (Kbps).

• WMA ou Windows Media Audio: É un formato de compresión de audio con perda aínda que tamén existe este formato con compresión sen perda. E está desenvolvido basicamente con fins comerciais para o reprodutor integrado en Windows, Windows Media Player. Está por debaixo do nivel dos anteriores formatos.

Arquivos de Son sen perda:

• AIFF ou Audio Interchange File Format que significa Formato de Arquivo de Intercambio de Audio, é un estándar de formato de arquivo de audio para vender datos de son para ordenadores, usado internacionalmente polos ordenadores Amiga e actualmente moi utilizado nos ordenadores Apple.
• FLAC ou Free Lossless Audio Codec: é outro códec de compresión sen perda, e consegue reducir o tamaño dun arquivo de son orixinal de entre a metade ata tres cuartos do tamaño inicial. O formatoFLAC adóitase usar para a venda de música por internet, e como alternativa ao MP3 para compartila cando se desexa reducir o tamaño que trendría un arquivo WAV-PCM sen perder calidade, xa que con este tipo de compresión poderemos reconstruír os datos orixinais do arquivo. Tamén se adoita usar para realizar copias de seguridade de CDs de audio e admite calquera resolución PCM de 4 a 32 bits, e calquera bitrates segundo a complexidade da transmisión de audio, na relación calidad-bitrate, se encontra parello con MPEG-2 e na maioría dos frecuencia de mostraxe (sample rate) dende 1 a 65535 KHz, en incrementos de 1 Hz.
• WAV ou wave: Waveform Audio Format é un formato de audio dixital sen compresión que se emprega para almacenar sons no ordenadores con windows, é unha formato parecido ao AIFF pero tomando en conta peculiaridades de intel.

Pode soportar case todos os códecs de audio, utilízase principalmente con PCM (non comprimido). Úsase profesionalmente, para obter calidade de CD débese gravar o son a 44100 Hz e a 16 bits, por cada minuto de gravación de son consúmense uns 10 megabytes de disco duro. E a súa limitación é que só pode gravar arquivos de 4 GB que son aproximadamente unhas 6 horas e media de audio en calidade CD.

Non se usa a penas para compartir música por internet, xa que existen outros formatos de audio sen perda, que reducen moito máis o tamaño dos arquivos.

• MIDI: Interface Digital para Instrumentos Musicais, é considerado o estándar para industria da música electrónica. é moi útil para traballar con dispositivos como sintetizadores musicais ou tarxetas de Sonido.

A súa extensión é.midi ou.mid.

• Programas de edición de son:

Audacity 1.3.12 Beta, Sound Forge 9.0e, Power Sound Editor 7.2.1, Adobe Audition 3, Samplitude Music Studio 16, Linux MultiMedia Studio 0.4.5 (LMMS), Acoustica Mixcraft 3.1.34, entre outros.

• Audacity:

Audacity é un programa de edición de audio dixital. Pode gravar editar e exportar formatos de arquivo de audio que se traballaron previamente na súa plataforma.Os usuarios poden xerar composicións multipista atraves de Audacity, o resultado poden ser arquivos de audio dixital cos formatos.OGG, .MP3,.WAV, é decir arquivos de audio comprimido e sen comprimir.

    Características:

Gravación de audio en tempo real;
Edición arquivos de audio tipo Ogg Vorbis, MP3, WAV, AIFF, AU, LOFe WMP;
Conversión entre formatos de audio tipo;
Importación de arquivos de formato MIDI,RAW e MP3
Edición de pistas múltiples.
Agregar efectos ao son (eco, investimento, ton, etc).
Posibilidade de usar plug-ins para aumentar a súa funcionalidade.

• Titorial de Audacity:   

Facendo click en tutorial audacity hiras a google sites.

(Feito por ti, arquivo PDF en google sites incluindo capturas de pantalla e ligazóns).